May 182017
 

If, like me, you have an interest in quality improvement in healthcare, chances are you are in one of two situations. You may already be part of a network of likeminded people, whether this is a formal network such as the IQT Gold Network , or an informal network with colleagues. Alternatively you may have a real interest in quality improvement, and have lots of ideas and experience, but are feeling isolated and don’t know where to go for help, inspiration, or to share ideas. Whichever of these sound most familiar, Q may be for you.

 I was lucky enough to be part of the founding cohort for Q. During 2015, 231 of us from across the UK worked together with the Health Foundation to help design, refine and test Q before wider recruitment started in 2016. It is fair to say that co-producing something with this many people was an interesting experience. At times it was confusing and even frustrating. However it was always thought provoking, it enabled me to be part of lots of brilliant conversations and most importantly, it was lots of fun!

 Now Q has moved into wider recruitment, it’s exciting to see the community grow and develop, and it will be good to see the numbers of people from Wales increase. If you are wondering whether Q is for you and are not sure whether it is worth applying, these would be my thoughts. With Q, you will get out what you put in. It is a two way process, and one that you can engage in to whatever level you wish. It may be that you undertake most of your Q activity at your desk or workplace, whether that is reading or writing blogs, speaking to other community members via the Randomised Coffee Trials, or by joining one of the many special interest groups. Alternatively there are lots of opportunities for face to face networking, with regional and national Q events, Q visits and Q labs.

 For me, Q has provided the opportunity to meet people that I wouldn’t have met, to swap ideas and to learn new things. In Wales, we are quite advanced compared to other areas in that we already have IQT and the Gold Network. With Q, your network within Wales will strengthen and you will join a community from across the rest of the UK. By far the best thing that Q has given me is to meet someone at one of the national networking events from NHS Scotland who does the same job as me. And I mean, exactly the same job. It’s like we live in a parallel universe. Our teams do the same things, are structured the same way, and face the same challenges. We now have monthly phone calls, discuss issues, solve problems together and share documents, solutions and ideas. In July the first of our reciprocal visits is taking place. The way my team and I work, has changed significantly for the better because of the person I met through Q.

 So, do I think you should you join Q? If you have a passion for quality improvement in healthcare, and are willing to be a proactive member in an exciting new community of likeminded people, then absolutely, yes you should!

 More info here, apply today here 

May 182017
 

Os ydych chi, fel finnau, yn ymddiddori mewn gwella ansawdd ym maes gofal iechyd, rydych fwy na thebyg mewn un o ddwy sefyllfa. Efallai eich bod eisoes yn rhan o rwydwaith o bobl o’r un meddylfryd, p’un a yw hynny ar ffurf rhwydwaith ffurfiol megis Rhwydwaith Lefel Aur Gwella Ansawdd gydan Gilydd neu’n rhwydwaith anffurfiol gyda chydweithwyr. Neu efallai bod gennych wir ddiddordeb mewn gwella ansawdd a bod gennych lawer o syniadau a phrofiad, ond eich bod yn teimlo’n ynysig heb wybod ble i fynd i gael cymorth, ysbrydoliaeth nac i rannu syniadau. Pa bynnag un o’r rhain sydd fwyaf cyfarwydd, gall fod yn addas i chi.

Roeddwn yn ddigon ffodus i fod yn rhan o garfan sefydlu Q. Yn ystod 2015, cydweithiodd 231 ohonom ledled y DU gyda’r Sefydliad Iechyd er mwyn helpu i gynllunio, mireinio a phrofi Q cyn dechrau recriwtio’n ehangach yn 2016. Mae’n deg dweud mai profiad diddorol oedd cyd-gynhyrchu rhywbeth gyda chymaint â hyn o bobl.  Roedd yn ddryslyd a hyd yn oed yn rhwystredig ar adegau.  Fodd bynnag, roedd bob amser yn ysgogi’r meddwl, gan fy ngalluogi i fod yn rhan o sawl sgwrs anhygoel ac yn bwysicach, roedd yn llawer o hwyl!

Bellach mae Q wedi symud i recriwtio’n ehangach, ac mae’n gyffrous gweld y gymuned yn tyfu ac yn datblygu, a bydd yn dda gweld cynnydd yn nifer y bobl o Gymru. Os ydych yn pwyso a mesur a yw Q yn addas i chi ac yn ansicr a yw’n werth gwneud cais i ymuno, dyma fy marn i. Gyda Q, byddwch yn cael yn ôl yr hyn y byddwch yn ei roi i mewn i’r gymuned. Mae’n broses ddwy ffordd, ac yn un y gallwch gymryd rhan ynddi ar ba bynnag lefel y dymunwch. Efallai eich bod yn cyflawni’r rhan fwyaf o weithgareddau Q wrth eich desg neu yn y gweithle, boed yn ddarllen neu’n ysgrifennu blogiau, siarad ag aelodau eraill o’r gymuned drwy’r Hap-dreialon Coffi, neu drwy ymuno ag un o’r sawl grŵp â diddordeb arbennig.  Neu ceir sawl cyfle i rwydweithio wyneb yn wyneb, a cheir digwyddiadau Q rhanbarthol a chenedlaethol, ymweliadau Q a labordai Q.

I mi yn bersonol, mae Q wedi rhoi’r cyfle i gwrdd â phobl na fyddwn i wedi cwrdd â nhw fel arall, gan gyfnewid syniadau a dysgu pethau newydd. Yng Nghymru, rydym yn eithaf datblygedig o gymharu ag ardaloedd eraill gan fod gennym rwydwaith Gwella Ansawdd gyda’n Gilydd a Rhwydwaith Aur eisoes.  Gyda Q, caiff eich rhwydwaith o fewn Cymru ei gryfhau a byddwch yn ymuno â chymuned sydd ar gael ledled y DU.  Y peth gorau a gefais yn sgil Q o bell ffordd oedd cwrdd â rhywun o GIG yr Alban mewn un o’r digwyddiadau rhwydweithio cenedlaethol sy’n gwneud yr un swydd â mi.  Mae ein timau yn gwneud yr un peth, wedi’u strwythuro’r un ffordd, ac yn wynebu’r un heriau.  Rydym bellach yn cael galwadau ffôn misol, yn trafod materion, yn datrys problemau gyda’n gilydd ac yn rhannu dogfennau, atebion a syniadau.  Cynhelir ein hymweliad cyfatebol cyntaf ym mis Gorffennaf.  Mae’r ffordd y mae fy nhîm a minnau yn gweithio wedi newid yn sylweddol, er gwell, yn sgil cwrdd â’r person hwn drwy Q.

Felly, a wyf yn credu y dylech ymuno â Q? Os ydych yn teimlo’n gryf ynglŷn â gwella ansawdd ym maes gofal iechyd, ac yn barod i fod yn aelod rhagweithiol o gymuned newydd gyffrous o bobl o’r un meddylfryd, yna dylech ymuno yn bendant!

Gwnewch gais ar-lein cyn 12 Mehefin yma. gwybodaeth bellach.

Mar 162017
 

The 2017 #HelloMyNameIs student competition asked healthcare students to submit a 500-word reflective piece on where they’ve used the phrase “Hello! My name is…” and how it’s helped their development as a healthcare professional. Our second winner, Sera Llywelyn Davies of Bangor University won on the strength of this submission:


Sera Llywelyn Davies, Bangor University

Hello my name is Sera and I am a third year nursing student at Bangor. A simple statement makes a big difference to patient experiences within the health service. In terms of experience, introducing yourself and generally chatting and communicating with patients is crucially important. You establish an interaction and build a relationship with the patient whilst improving the quality of care. You naturally get to know the patient, which helps with care planning, collaboration and implementing their care. By introducing yourself to patients and their families they feel valued, and uplifted as they feel safe. Being cared for through the medium of Welsh is crucial and the passion to provide a bilingual service for patients is important.  It is important that patients are able to express themselves in their mother tongue.

I reflect on my experience when I was on a clinical placement on a surgical ward. I was charged with caring for a group of patients, where patients receive pre- and post-operative care. At the beginning of duty, I would go around the patients greeting them with a smile … “Good morning, ‘Hello my name is Sera, I’m a nursing student, how are you feeling this morning?”. I felt the warmth between myself and the patient when they talked about their health, life and in general conversation about everyday life. I will focus on a day when a patient came to the bay from recovery after being treated a few hours earlier. The patient’s pain was being managed and he felt uncomfortable following surgery. I introduced myself by saying ‘Hello my name is Sera’ and welcomed the patient to the ward. The patient told me how grateful he was for being able to have a conversation in Welsh. As a nurse it’s important to respect the values and beliefs of patients through dignified care at all times. I explained what was going to happen within the first few hours, for example that a number of observations would be completed such as blood pressure, pulse, temperature, respiratory pulse etc. Secondly, I explained to the patient that he could call me if he needed anything. After ensuring that the patient was settled and content, I went to see to the other patients. As I left the bay, the patient called me to ask for pain relief medication. This demonstrated how important and effective it is to start a conversation with the simple phrase ‘Hello my name is’. It shows that small things make a big difference in relation to the care that patients receive.

The campaign must contine to encourage others to start every conversation with ‘Hello my name is’. Inspired by my experience, this will stay with me throughout my career as a nurse. I would like to see this development being rolled out and used across the health service.

Remember, always introduce yourself and wear your #Helo my name is… ID badge.

Mar 162017
 

Sera Llywelyn Davies, Prifysgol Bangor

Helo fy enw i ydy Sera, rwy’n fyfyrwraig nyrsio trydedd flwyddyn ym Mangor. Mae datganiad syml yn gwneud gwahaniaeth mawr i brofiadau cleifion o fewn gwasanaeth iechyd. O ran profiad, mae cyflwyno eich hun ac yn gyffredinol sgwrsio a chyfathrebu effeithiol gyda cleifion yn holl bwysig. Rydych yn magu rhyngweithio ac adeiladu perthynas rhwng y chi a’r claf gan sicrhau gwella ansawdd. Yn naturiol rydych yn dod i adnabod y claf,ble bydd hyn yn helpu i gynllunio gofal,annog i gyd weithio a gweithredu eu gofal.Wrth gyflwyno eich hunan i’r cleifion a’u teuluoedd maent yn teimlo’n werthfawr,ac yn galonogol drwy deimlo’n ddiogel.Credir fod cael eu gofalu drwy gyfrwng y Gymraeg yn holl bwysig, mae’r angerdd i rhoi gwasaneth dwy ieithog i gleifion yn bwysig.  Mae’n bwysig bod cleifion yn gallu mynegi eu hunain yn eu mamiaith.

Wrth adfyfyrio ar brofiad a ddigwyddodd imi, roeddwn ar leoliad clinigol ar ward llawfeddygol. Cefais ofalu am grŵp o gleifion, ble roedd cleifion yn derbyn gofal tuag at gofal cyn llawdriniaeth, ac ar ôl llawdriniaeth. Ar ddechrau dyletswydd,byddwn yn  mynd o gwmpas y cleifion gan eu cyfarch gyda gwen … “Bore da, ‘Helo fy enw i ydy Sera, rwy’n fyfyrwraig nyrsio, sut ‘ydych yn teimlo bore yma?”. Teimlais y cynhesrwydd rhwng y claf a mi pan roeddent yn siarad am eu hiechyd, eu bywyd ac yn sgwrsio yn gyffredinol am bywyd bob dydd.Canolbwyntiaf ar y diwrnod yma, yn y bae cefais glaf yn dod o adran adferiad ar ôl derbyn triniaeth ychydig oriau ynghynt. Mi roedd y claf dal o dan reolaeth at boen a teimlo’n anesmwyth o’r llawdriniaeth. Cyflwynais fy hunan ‘Helo fy enw i ydy Sera’ a croesawu’r claf i’r ward. Dywedodd y claf wrthai faint o ddiolchgar oeddo am gael sgwrs yn y Gymraeg. Fel rôl nyrs mae’n bwysig sicrhau gwerthoedd a credoau cleifion drwy gofal urddasol bob amser. Eglurais beth oedd yn mynd i ddigwydd o fewn yr oriau cyntaf er enghraifft angen cyflawni nifer o arsylwadau megis pwysau gwaed, pỳls, tymheredd, curiad resbiradol ac ati. Yn ail, eglurais wrth y claf iddo alw arnai os bydd ef angen rhywbeth. Ar ôl sicrhau bod y claf yn gartrefol ac yn fodlon, roeddwn wedi mynd at gweddill o’r cleifion. Wrth fynd allan o’r bae, roedd y claf wedi galw arnaf angen i gael meddyginiaeth tuag at boen. O’r sefyllfa yma,dangoswyd pa mor bwysig ac effeithiol yw dechrau sgwrs gyda’r frawddeg syml ‘Helo fy enw i ydy’. Dangosir fod pethau bychain yn gwneud gwahaniaeth mawr o fewn gofal mae’r cleifion yn eu derbyn.

Rhaid parhau i ymgyrchu ac annog eraill i ddechrau bob sgwrs gyda Helo fy enw i ydy. Yn ysbrydoledig a drwy brofiad, mi fydd hyn yn parhau imi drwy gydol fy ngyrfa fel Nyrs. Hoffwn i weld y datblygiad yma yn ehangu ac yn cael ei ddefnyddio ar draws y gwasanaeth iechyd.

Cofiwch,gyflwyno eich hunain bob amser a gwisgwch eich bathodyn adnabod #Helo fy enw i ydy…

Mar 162017
 

The 2017 #HelloMyNameIs student competition asked healthcare students to submit a 500-word reflective piece on where they’ve used the phrase “Hello! My name is…” and how it’s helped their development as a healthcare professional. Our first winner, Emma Morgan-Williams of Swansea University won on the strength of this submission:


Emma Morgan-Williams, Swansea University

I first became aware of Dr Kate Granger’s ‘Hello my name is’ campaign during the initial lectures I attended at Swansea University. I knew that at some point during my forthcoming placements I would use the phrase, however, I was not expecting it to become one of the very first things I would say.

On the very first day, of my very first ward placement within a local hospital I had the opportunity to use and slightly adapt the phrase ‘Hello my name is’, personally feeling more comfortable with ‘Hiya, I’m Emma’.

My mentor gave me the opportunity to assist in the personal care of a patient who was on end of life pathway. As we entered the patients room my mentor spoke to the family. Before even thinking, the words ‘Hiya I’m Emma, I’m a student nurse. Would you mind if I helped my mentor?’ came out of my mouth.  The family gave permission for me to help, as due to the medication that the patient was having he was not in a position to do so. Even though they had granted me permission, I gave them a further opportunity to change their mind; I did not want them to feel obligated in allowing me to assist. Understanding this was a difficult time for them, I would not have been offended if they had wanted a more experienced pair of hands to care for their Dad at this time.

The simple use of ‘Hiya, I’m Emma’ gave me an instant opening for a conversation with the family. Had I not introduced myself properly I might never have been told how my patient had spent many years working within a hospital setting. I would never have known of his fondness for students. Nor would I have learnt how his daughter thought that it was very fitting that a student was there helping him in his last days. ‘Hiya I’m Emma’ helped me to feel more confident in caring for my patient. ‘Hiya I’m Emma’ meant enabled me to learn more about my patient, due to conversations I subsequently had with the patient’s family. I learnt that he had a nickname that he liked to be called, whereas he hated the name printed on his chart. I found that this aided me when attending to personal care to address the patient with a familiar name. This is something I might never have known if I had not taken the time to introduce myself properly.

This My variation of Dr Kate Granger’s ‘Hello my name is’, ‘Hiya, I’m Emma’ enabled the patient’s family to feel that they could speak to me, that I was approachable and open. This simple introduction made me feel more confident approaching the patient’s family and assisting in the care of the patient. I have used ‘Hiya, I’m Emma’ daily since; I am sure that it will follow me through each and every placement and through the rest of my career.

Mar 162017
 

Emma Morgan-Williams, Prifysgol Abertawe

Y tro cyntaf i mi glywed am ymgyrch ‘Helo fy enw i ydy’ Dr Kate Granger oedd yn fy narlithoedd cyntaf ym Mhrifysgol Abertawe.  Roeddwn yn gwybod y byddwn yn defnyddio’r ymadrodd rhywbryd yn ystod fy lleoliadau, ond nid oeddwn wedi meddwl mai dyma fyddai un o’r pethau cyntaf y byddwn yn ei ddweud.

Ar fy niwrnod cyntaf un, ar fy lleoliad cyntaf ar ward mewn ysbyty lleol, cefais y cyfle i ddefnyddio ac addasu ychydig ar yr ymadrodd ‘Helo fy enw i ydy’; yn bersonol, roeddwn yn teimlo’n fwy cyfforddus yn dweud ‘Haia, Emma ydw i’.

Cefais gyfle gan fy mentor i gynorthwyo gyda gofal personol claf a oedd ar y llwybr diwedd oes.  Wrth fynd i mewn i ystafell y claf fe siaradodd fy mentor gyda’r teulu.  Cyn i mi gael cyfle i feddwl, dywedais y geiriau ‘Haia, Emma ydw i, dwi’n fyfyrwraig nyrsio.  A fyddai’n iawn i mi helpu fy mentor?’.  Cefais ganiatâd y teulu i helpu,  oherwydd ni allai’r claf roi caniatâd o ganlyniad i’r feddyginiaeth yr oedd yn ei derbyn.  Er eu bod wedi rhoi caniatâd i mi, rhoddais gyfle pellach iddynt newid eu meddwl; nid oeddwn eisiau gwneud iddynt deimlo rheidrwydd i mi gael cynorthwyo.  Oherwydd ei fod yn gyfnod anodd iddynt, byddwn wedi deall yn iawn pe byddai’n well ganddynt gael dwylo mwy profiadol i ofalu am eu Tad yn y cyfnod hwn.

Roedd defnyddio ‘Haia, Enw ydw i’, yn ffordd naturiol o ddechrau sgwrs gyda’r teulu.  Pe na fyddwn wedi cyflwyno fy hun yn iawn efallai na fyddwn wedi canfod bod fy nghlaf wedi treulio blynyddoedd lawer yn gweithio mewn ysbyty.  Ni fyddwn wedi clywed am ei hoffter o fyfyrwyr.  Ni fyddwn ychwaith wedi dysgu gan ei ferch y byddai wedi credu ei bod yn briodol i fyfyriwr ei gynorthwyo yn ystod ei ddyddiau olaf.  Roedd dweud ‘Haia, Emma ydw i’ wedi gwneud i mi deimlo’n fwy hyderus yn gofalu am fy nghlaf.  Roedd ‘Haia, Emma ydw i’ yn fy ngalluogi i ddysgu mwy am fy nghlaf, drwy’r sgyrsiau dilynol a gefais gyda theulu’r claf.  Dysgais beth oedd y llysenw yr hoffai i bobl ei alw, a’i fod yn casáu’r enw a oedd ar ei siart.  Roedd hyn yn fy helpu i gyfeirio at y claf gydag enw cyfarwydd wrth roi gofal personol iddo.  Mae’n bosibl na fyddwn wedi cael gwybod hyn oni bai fy mod wedi cyflwyno fy hun yn iawn.

Roedd fy amrywiaeth i ar ymadrodd ‘Helo fy enw i ydy’ Dr Kate Granger, ‘Haia, Emma ydw i’ yn galluogi’r teulu i deimlo y gallant siarad gyda mi, fy mod yn gyfeillgar ac yn agored.  Rhoddodd y cyflwyniad syml hwn fwy o hyder i mi siarad gyda theulu’r claf a chynorthwyo gyda gofal y claf.  Rwyf wedi defnyddio ‘Haia, Emma ydw i’ bob dydd ers hynny; rwy’n siŵr y bydd yn fy nilyn ymhob lleoliad ac am weddill fy ngyrfa.

Feb 032017
 

Kathryn Greaves, National Project lead for the Safer Pregnancy Campaign

I will always remember the midwife who diligently guided me through my pregnancy, mindful of the pitfalls and tribulations I would encounter on my way.  When I developed pre eclampsia in the later stages of pregnancy and my husband (a serving soldier at the time) was away filling the gaps created by the ambulance strike in 1990, I will always remember the care and consideration of my doctors in taking good care of me in his absence.  When she arrived safely in the August I don’t think I appreciated how lucky I was to hold my healthy baby girl.

A beautiful bouncing baby is what we all expect these days when we become pregnant.   We live in a world where people assume all will be ok. Of course happy healthy mothers and babies is why we specialise in professions such as Midwifery and Obstetrics.  We know the pitfalls, we know the associated problems with pregnancy and childbirth, and we all know it’s only normal after the event.

Pregnancy and childbirth are everyday physiological events, but in today’s world where not all of us are in the peak of physical health and wellbeing, not everyone is ready for the trials of pregnancy.

Helping women and the wider community understand the need for pre-conceptual preparations for pregnancy is something we are all striving to create but worried we will never quite achieve.  The reality is that women arrive pregnant with a number of health and social issues that we need to support and manage together in pregnancy.

Not all pregnancies make it to full term.  Understanding and, more importantly, supporting women to understand some of the factors that could ensure a healthy safer pregnancy are key in addressing awareness of known risk factors to fetal loss.

There have been number of publications from the Welsh Government such as the Welsh Government Maternity Strategy Report from the Quality and Safety Sub-Group June 2013 and A Maternity Network for Wales July 2013, raising the importance for Wales in addressing the crushing effects of losing a baby.  The Maternity Network Wales have been driving a collective response to addressing these issues to ensure a collective shared responsibility between health professionals, the women and their families.

We need to work with women and the wider community to raise awareness about the loss of a baby and why some of the choices we make as women may affect the outcome of a pregnancy. Raising awareness and having difficult conversations with women is the only way that we can affect and hope to reduce the number of babies lost every year.  We are all using the GAP/GROW package to monitor the growth of babies. We must be honest with women about their personal health factors and supporting them gently to understand their own personal risks.

So how are we going to do this?

The Maternity Network, in collaboration with 1000 Lives Improvement are launching a “National Safer Pregnancy” campaign on the 28 March 2017 to introduce a bundle of care including resources for women and health professionals that will do what it says on the tin “raise awareness” and bring to the public arena health choices and factors influencing safer pregnancy.

We have a collective responsibility in ensuring that women and professionals have the right platform to address issues that affect healthy pregnancies. As National Project lead for the Safer Pregnancy campaign, I feel a great sense of pride in the work and input by the Health Boards and supporting partners in creating a bundle of care to share with the wider community. And after two years of collaborative work we are ready to share and work with our families as equal partners in taking responsibility for the protection of our babies.


The Safer Pregnancy Campaign page launches 28 March. Contact Kathryn at Kathryn.Greaves2@wales.nhs.uk

If you have any concerns during your pregnancy speak to your midwife immediately. For more information on what you can do during pregnancy read the “Your pregnancy and baby guide”

Useful links:

Feb 032017
 

Kathryn Greaves, Arweinydd Prosiect Cenedlaethol yr Ymgyrch dros Feichiogrwydd Mwy Diogel

Byddaf wastad yn cofio’r fydwraig a’m tywysodd yn ofalus drwy fy meichiogrwydd, gan roi sylw i’r peryglon a’r anawsterau y byddwn yn eu hwynebu ar y daith.  Pan ddatblygais gyneclampsia yn ystod camau diweddarach fy meichiogrwydd tra roedd fy ngŵr (milwr ar y pryd) oddi cartref yn llenwi’r bylchau a grëwyd gan y streic ambiwlans yn 1990, byddaf wastad yn cofio’r gofal da a’r sylw a gefais gan fy noctoriaid ac yntau’n absennol.  Pan anwyd fy merch yn ddiogel ym mis Awst nid wyf yn credu fy mod wedi gwerthfawrogi pa mor lwcus oeddwn i o fod yn cydio yn fy merch fach iach.

Y dyddiau hyn rydym i gyd yn disgwyl rhoi genedigaeth i glamp o fabi mawr braf pan fyddwn yn feichiog.   Rydym yn byw mewn byd lle mae pobl yn cymryd yn ganiataol y bydd popeth yn iawn. Wrth gwrs, mamau a babanod iach a hapus yw’r rheswm pam rydym yn arbenigo mewn proffesiynau megis Bydwreigiaeth ac Obstetreg.  Rydym yn ymwybodol o’r peryglon, rydym yn ymwybodol o’r problemau sy’n gysylltiedig â beichiogrwydd a geni plentyn, ac rydym i gyd yn gwybod mai ar ôl y digwyddiad yn unig y gellir dweud ei fod yn normal.

Mae beichiogrwydd a genedigaeth plentyn yn ddigwyddiadau ffisiolegol beunyddiol, ond y dyddiau hyn, pan nad yw pob un ohonom ar ein gorau o ran ein hiechyd corfforol a lles, nid pawb yn barod am dreialon beichiogrwydd.

Rydym i gyd yn ymdrechu i helpu menywod a’r gymuned ehangach i ddeall yr angen i baratoi ar gyfer beichiogrwydd cyn cenhedlu, ond yn poeni na fyddwn yn cyflawni hynny’n llwyr.  Y realiti yw bod menywod yn beichiogi gyda nifer o faterion iechyd a chymdeithasol y mae angen i ni eu cefnogi a’u rheoli gyda’n gilydd yn ystod beichiogrwydd.

Nid pob beichiogrwydd sy’n cyrraedd y cyfnod llawn.  Mae deall ac, yn bwysicach, cefnogi menywod i ddeall rhai o’r ffactorau a allai sicrhau beichiogrwydd iachach a mwy diogel yn allweddol wrth fynd i’r afael ag ymwybyddiaeth o ffactorau risg hysbys mewn perthynas â cholli ffetws.

Cyhoeddwyd nifer o ddogfennau gan Lywodraeth Cymru megis  Adroddiad Strategaeth Famolaeth Llywodraeth Cymru gan yr Is-grŵp Ansawdd a Diogelwch Mehefin 2013 a Rhwydwaith Mamolaeth i Gymru Gorffennaf 2013 yn nodi pwysigrwydd mynd i’r afael ag effeithiau lloriol colli babi.  Mae Rhwydwaith Mamolaeth Cymru wedi bod yn arwain ymateb ar y cyd i fynd i’r afael â’r materion hyn i sicrhau bod gweithwyr iechyd proffesiynol, y menywod a’u teuluoedd yn rhannu’r cyfrifoldeb.

Mae angen i ni weithio gyda menywod a’r gymuned ehangach i godi ymwybyddiaeth ynglŷn â cholli babi a pham y gallai rhai o’r dewisiadau a wnawn fel menywod effeithio ar ganlyniad beichiogrwydd. Codi ymwybyddiaeth a chael sgyrsiau anodd â menywod yw’r unig ffordd y gallwn effeithio ar hyn a gobeithio y gallwn leihau nifer y babanod sy’n marw bob blwyddyn.  Rydym i gyd yn defnyddio’r pecyn GAP/GROW i fonitro twf babanod. Mae’n rhaid i ni fod yn onest â menywod ynglŷn â’u ffactorau iechyd personol a’u cefnogi i ddeall eu risgiau personol eu hunain.

Felly sut mae cyflawni hyn?

Mae’r Rhwydwaith Mamolaeth, mewn cydweithrediad â 1000 o Fywydau – Gwasanaeth Gwella yn lansio ymgyrch genedlaethol “Beichiogrwydd Mwy Diogel” ar 28 Mawrth 2017 i gyflwyno bwndel gofal, sy’n cynnwys adnoddau i fenywod a gweithwyr iechyd proffesiynol a fydd yn cyflawni’r hyn a ddywedir ary label, sef “codi ymwybyddiaeth” a sicrhau bod y dewisiadau a’r ffactorau iechyd sy’n dylanwadu ar feichiogrwydd mwy diogel yn hysbys i’r cyhoedd.

Mae gennym gyfrifoldeb ar y cyd i sicrhau bod menywod a gweithwyr proffesiynol yn cael y llwyfan cywir i fynd i’r afael â materion sy’n effeithio ar feichiogrwydd iach. Fel Arweinydd Prosiect Cenedlaethol yr ymgyrch dros Feichiogrwydd Mwy Diogel, mae gwaith a mewnbwn y Byrddau Iechyd a phartneriaid cefnogi wrth greu bwndel o ofal i’w rannu â’r gymuned ehangach yn destun balchder sylweddol i mi. Ac ar ôl dwy flynedd o waith ar y cyd rydym yn barod i rannu a chydweithio â’n teuluoedd fel partneriaid cyfartal wrth gymryd cyfrifoldeb am ddiogelu ein babanod.


Mae tudalen ymgyrch Beichiogrwydd Mwy Diogel yn cael ei lansio ar 28 Mawrth. Cysylltwch â Kathryn ar Kathryn.Greaves2@wales.nhs.uk

Os oes gennych unrhyw bryderon yn ystod eich beichiogrwydd siaradwch â’ch bydwraig ar unwaith. Am ragor o wybodaeth ynglŷn â’r hyn y gallwch ei wneud yn ystod beichiogrwydd, darllenwch “Eich canllaw i feichiogrwydd a’ch baban”

Dolenni defnyddiol:

Nov 162016
 
Paul Myres, Programme Lead, Choosing Wisely Wales

Paul Myres, Programme Lead, Choosing Wisely Wales

When I was a lad, if you were ill you tried homemade remedies first – mostly pretty horrible. When I had a cold with a cough and green “snot” the doctor gave me antibiotics. I didn’t question it.

When I trained to be a doctor I was given lots of technical knowledge and excellent diagnostic skills and I learnt which treatment went with which diagnosis.

As a GP I used to ask patients what they thought the matter was. Most replied that it was up to me to tell them and then prescribe the right pill. Sometimes I told patients about side effects and sometimes they listened but were often surprised when they got them.

I used to decide what tests were needed and patients usually turned up for the test. Sometimes tests cause more uncertainties rather than produce answers.

So “doctor knows best”.  I don’t think so. And Choosing Wisely Wales doesn’t think so and nor do many others.

Choosing Wisely Wales

The clinician (not just the doctor) is an expert in diagnosis and knowing what tests and treatments may help. The patient (or individual with the health problem) is the expert about their body, their life and their community.

Both can access information about health, disease, tests and treatment from the internet, books, magazines and friends. The clinician has the expertise in assessing how good or relevant that information is and the patient is best able to apply that to their own circumstances providing they understand the words and messages.

How about if clinicians and patients had more equal conversations more often? Ones perhaps  more open and honest where the patient gets the opportunity to explain how they feel, how their problem impacts on their life, what they are worried about, what is important to them and what they expect or hope will (or will not) happen.

The clinician explains what the likely problem is and what evidence (research) suggests should be done. They also explain what improvement to expect but also what risks there may be and how easy it will be to provide the care.

The patient asks for more information. What else could we do? What harm might happen? How likely am I to get better? Will I be able to do what I need to do next week or the week after? What will happen if we do nothing? What can I do to help myself?

There won’t always be definite answers and sometimes there just won’t be enough time but this conversation will help make a shared decision more common. It means both patient and clinician are taking responsibility for the choices made both appreciating that whilst a good outcome is likely there is a risk something unintended might happen.

We know many treatments in the NHS can cause harm. That isn’t the intention but it happens. We know which treatments or tests are more likely to cause new problems than solve current ones. It makes sense to avoid those most of the time.

Choosing Wisely Wales is part of an international movement led by clinicians in partnership with patients. It aims to change or rebalance clinical conversations recognising patient and clinician as near equal partners bringing different knowledge and skills to reach an agreed plan to improve the wellbeing of one of them.

It is recommending that patients be more confident in asking four questions about suggested tests and treatment. It encourages clinicians to explain the options or choices for patients based on appropriate evidence, which is shared in the conversation.

Choosing Wisely Wales suggests several tests and treatments that should normally be avoided as of low benefit but which may occasionally be of value. It suggests alternatives to be discussed and recognises that the final choice rests with the clinician and patient together.


Dr Paul Myres is the programme lead for Choosing Wisely Wales and Chair of the Academy of Medical Royal Colleges Wales. He is also a GP in Wrexham.

Choosing Wisely Wales was launched in September and is part of an international movement. It is led in Wales through a partnership of the Academy of Medical Royal Colleges in Wales, Board of Community Health Councils and Public Health Wales and supported by Welsh Government.

For further information, visit www.choosingwisely.wales.nhs.uk or follow @ChoosingWiselyW on Twitter, or like on Facebook: Choosing Wisely Wales

Nov 162016
 
Paul Myres, Programme Lead, Choosing Wisely Wales

Paul Myres, Dewis Doeth Cymru

Pan oeddwn yn fachgen, os oeddech yn sâl roeddech yn rhoi cynnig ar feddyginiaethau cartref yn gyntaf – ac roedd y rhan fwyaf ohonynt yn erchyll. Pan gefais annwyd ynghyd â pheswch a “snot” gwyrdd, rhoddodd y meddyg wrthfiotigau i mi. Wnes i ddim cwestiynu hynny.

Pan hyfforddais i fod yn feddyg cefais lawer o wybodaeth dechnegol a meithrin sgiliau diagnostig ardderchog gan ddysgu pa driniaeth oedd yn cyd-fynd â pha ddiagnosis.

Fel meddyg teulu roeddwn yn arfer gofyn i gleifion beth oedden nhw’n credu oedd yn bod arnynt. Roedd y rhan fwyaf yn ateb gan ddweud mai fi ddylai ddweud hynny wrthyn nhw ac yna rhagnodi’r bilsen gywir. Weithiau roeddwn yn dweud wrth gleifion am sgil-effeithiau ac weithiau roedden nhw’n gwrando, ond roedden nhw’n synnu’n aml pan fyddent yn dioddef y sgil-effeithiau hynny.

Roeddwn yn arfer penderfynu pa brofion oedd eu hangen ac roedd cleifion yn cadw’r apwyntiadau hynny fel arfer. Weithiau mae profion yn creu mwy o ansicrwydd nag o atebion.

Felly “y meddyg sy’n gwybod orau”.  Dwi ddim yn credu rhywsut. Ac nid yw Dewis Doeth Cymru‘n credu hynny ychwaith na sawl un arall.

Choosing Wisely Wales

Y clinigydd (nid dim ond y meddyg) yw’r arbenigwr ar ddiagnosis a gwybod pa brofion a thriniaethau all helpu. Y claf (neu’r unigolyn gyda’r broblem iechyd) yw’r arbenigwr ar ei gorff, ei fywyd a’i gymuned.

Gall y ddau gael gafael ar wybodaeth am iechyd, clefydau, profion a thriniaeth oddi ar y rhyngrwyd, drwy lyfrau a chylchgronau a chan ffrindiau. Mae gan y clinigydd yr arbenigedd wrth asesu pa mor dda neu berthnasol yw’r wybodaeth honno a’r claf sydd yn y sefyllfa orau i allu cymhwyso hynny i’w amgylchiadau ei hun ar yr amod ei fod yn deall y geiriau a’r negeseuon.

Beth pe bai clinigwyr a chleifion yn cael sgyrsiau mwy cyfartal yn fwy aml? Sgyrsiau sydd efallai’n fwy agored a gonest lle mae’r claf yn cael y cyfle i egluro sut mae’n teimlo, sut mae ei broblem yn effeithio ar ei fywyd, am beth mae’n poeni, yr hyn sy’n bwysig iddo a beth mae’n ei ddisgwyl neu’n gobeithio y bydd (neu na fydd) yn digwydd.

Mae’r clinigydd yn esbonio beth yw’r broblem debygol a’r hyn y mae tystiolaeth (ymchwil) yn ei awgrymu y dylid ei wneud. Mae hefyd yn egluro pa welliant i’w ddisgwyl ond hefyd beth yw’r risgiau a pha mor hawdd fydd hi i ddarparu’r gofal.

Mae’r claf yn gofyn am ragor o wybodaeth. Beth arall y gallem ei wneud? Pa niwed a allai ddigwydd? Pa mor debygol ydw i o wella? A fyddaf yn gallu gwneud beth sydd angen i mi ei wneud yr wythnos nesaf neu’r wythnos ar ôl hynny? Beth fydd yn digwydd os byddwn yn gwneud dim? Beth alla i ei wneud i helpu fy hun?

Ni fydd atebion pendant bob tro ac weithiau ni fydd digon o amser ond bydd y sgwrs hon yn helpu i sicrhau bod penderfyniadau ar y cyd yn dod yn fwy cyffredin. Mae’n golygu bod y claf a’r clinigydd yn cymryd cyfrifoldeb dros y dewisiadau a wneir gan werthfawrogi, er bod canlyniad da yn debygol, bod risg y gall rhywbeth nas bwriadwyd ddigwydd.

Gwyddom y gall llawer o driniaethau yn y GIG achosi niwed. Nid dyna’r bwriad, ond mae’n digwydd. Gwyddom pa fathau o driniaethau neu brofion sy’n fwy tebygol o achosi problemau newydd yn hytrach na datrys rhai cyfredol. Mae’n gwneud synnwyr osgoi’r rheini y rhan fwyaf o’r amser.

Mae Dewis Doeth Cymru yn rhan o fudiad rhyngwladol a arweinir gan glinigwyr mewn partneriaeth â chleifion. Ei nod yw newid neu ailgydbwyso’r sgyrsiau clinigol gan gydnabod bod y claf a’r clinigydd yn bartneriaid cyfartal sy’n cyfrannu gwybodaeth a sgiliau gwahanol er mwyn gwella llesiant un ohonynt.

Mae’n argymell bod cleifion yn dod yn fwy hyderus wrth ofyn pedwar cwestiwn am brofion a thriniaeth a awgrymir. Mae’n annog clinigwyr i esbonio’r opsiynau neu’r dewisiadau ar gyfer cleifion sy’n seiliedig ar dystiolaeth briodol, a rennir yn y sgwrs.

Mae Dewis Doeth Cymru yn awgrymu nifer o brofion a thriniaethau y dylid eu hosgoi fel arfer gan mai prin yw’r budd sy’n deillio ohonynt ond a allai fod o werth o bryd i’w gilydd. Mae’n awgrymu dewisiadau eraill i’w trafod ac yn cydnabod bod y dewis terfynol yn gorffwys gyda’r clinigydd a’r claf ar y cyd.


 

Dr Paul Myres yw arweinydd y rhaglen Dewis Doeth Cymru a Chadeirydd Academi Colegau Meddygol Brenhinol Cymru. Mae hefyd yn feddyg teulu yn Wrecsam.

Lansiwyd Dewis Doeth Cymru ym mis Medi ac mae’n rhan o fudiad rhyngwladol. Caiff ei arwain yng Nghymru drwy bartneriaeth sy’n cynnwys Academi Colegau Meddygol Brenhinol Cymru, Bwrdd Cynghorau Iechyd Cymuned ac Iechyd Cyhoeddus Cymru a’i gefnogi gan Lywodraeth Cymru.

I gael rhagor o wybodaeth, ewch i  www.choosingwisely.wales.nhs.uk  neu dilynwch @ChoosingWiselyW ar Twitter, neu ei hoffi ar Facebook: ChoosingWiselyWales